SNU Plastic Surgery｜"ฉันมีภาวะหนังตาตกหรือเปล่า?" อ่านให้ดีก่อนตัดสินใจผ่าตัด

สวัสดีค่ะ

ที่นี่คือ SNU Plastic Surgery ชองดัม

วันนี้เราจะมาพูดถึงหัวข้อที่พบบ่อย

ในวงการศัลยกรรมความงาม แต่หลายคนยังเข้าใจผิดอยู่ นั่นคือ 'ภาวะหนังตาตก (Ptosis)'

ในช่วงที่ความสนใจด้านความงามเพิ่มมากขึ้น

มีผู้คนจำนวนมากที่คิดว่าตนเองมีภาวะหนังตาตก

และเดินเข้ามาที่คลินิกของเรา

โดยเฉพาะคนเกาหลีหรือชาวต่างชาติเชื้อสายเกาหลี

มักวินิจฉัยตนเองว่า "ตาของฉันมีภาวะหนังตาตก"

และพิจารณาการผ่าตัดแก้ไข

แต่จริงๆ แล้วเป็นเช่นนั้นหรือไม่?

# ทำไมคนเกาหลีถึงคิดว่าตนเองมี 'ภาวะหนังตาตก'?

เมื่อเทียบกับเชื้อชาติอื่น

ชาวเอเชียตะวันออกรวมถึงคนเกาหลี

มีแนวโน้มชัดเจนที่จะวินิจฉัยตนเอง

ว่ามีภาวะหนังตาตก

เหตุผลหลักๆ มี 2 ประการ

1. ลักษณะทางกายวิภาค

ชาวเอเชียตะวันออกเมื่อเทียบกับชาวตะวันตก

มักมีกล้ามเนื้อยกเปลือกตา (Levator)

ที่อ่อนแรงกว่า หรือมีเนื้อบนเปลือกตา

หนามากจนปิดทับดวงตา

ทำให้ดูเหมือนว่ารูม่านตาเผยให้เห็นน้อย

และถูกเข้าใจผิดว่าเป็น 'ภาวะหนังตาตก'

2. การเปลี่ยนแปลงของมาตรฐานความงาม

ในอดีตเน้นที่การมีหรือไม่มี 'ตาสองชั้น'

แต่ในปัจจุบันความรู้สึกไวต่อ 'ตาไม่เท่ากัน'

หรือ 'ตาตก' เพิ่มสูงขึ้น ทำให้นิสัยการเปิดตา

หรือความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ถูกมองเป็นปัญหาใหญ่

# เกณฑ์ 'MDR1' ที่ผู้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญรู้ได้ยาก

หนึ่งในตัวชี้วัดที่ใช้วินิจฉัยภาวะหนังตาตก

อย่างเป็นกลาง คือ MDR1

(Margin Reflex Distance 1)

เป็นค่าที่วัดระยะจากขอบเปลือกตาบน

ถึงจุดศูนย์กลางของรูม่านตา โดยทั่วไป

ค่าประมาณ 3.5~4.5 มม. ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ

แต่น่าเสียดายที่ MDR1 นั้นยากที่บุคคลทั่วไป

จะวัดได้อย่างแม่นยำหากไม่มีเครื่องมือ

วัดละเอียดหรือไม่ใช่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

ดังนั้นในการรักษาทางคลินิก

หมอจึงมีวิธีอธิบายให้คนไข้เข้าใจง่ายๆ ดังนี้

ในสภาวะที่ลืมตาอย่างผ่อนคลาย

(แม้จะใช้กล้ามเนื้อหน้าผากช่วยบ้าง)

หากรูม่านตาเผยให้เห็นระหว่างเปลือกตาบนและล่าง

ประมาณ 80-90%

ทางคลินิกจะถือว่าไม่ใช่ 'ภาวะหนังตาตก

ที่มีนัยสำคัญ'

(สำหรับผู้ชายหากเผยให้เห็นประมาณ 60-70%

ขึ้นไป มักถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ)

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเกณฑ์อ้างอิงเท่านั้น

การวินิจฉัยที่แม่นยำต้องปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

# มีเกณฑ์อื่นที่ใช้อ้างอิงได้อีกหรือไม่?

นอกเหนือจากการดูระดับการเผยให้เห็นรูม่านตา

มีเกณฑ์เพิ่มเติมที่สามารถใช้อ้างอิงได้

ในการประเมินตนเองดังนี้

1. การเปลี่ยนแปลงตามระดับความเหนื่อยล้า

กรณีที่ลืมตาได้ดีในช่วงเช้า แต่พอเย็นหรือ

เหนื่อยล้าเปลือกตาก็เริ่มตก

(ภาวะหนังตาตกจากความเหนื่อยล้า ->

ส่วนใหญ่ไม่ใช่ภาวะหนังตาตกที่แก้ได้ด้วยการผ่าตัด)

2. ตำแหน่งของขอบเปลือกตา

ตรวจสอบว่าเปลือกตาปิดทับ

ส่วนบนของตาดำมากน้อยเพียงใด

(โดยทั่วไปการปิดทับภายใน 1~2 มม.

ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ)

3. การใช้กล้ามเนื้อช่วยมากเกินไปหรือไม่

เมื่อมองกระจกขณะลืมตา ให้สังเกตว่า

มีรอยย่นบนหน้าผากชัดเจน

หรือคางยกขึ้นหรือไม่

อย่างไรก็ตาม

เกณฑ์เหล่านี้ก็มีความเป็นอัตวิสัยสูง

หากคุณรู้สึกว่า 'ฉันอาจเป็นด้วยหรือเปล่า?'

ควรเข้าปรึกษาที่คลินิกศัลยกรรมใกล้บ้าน

เพื่อรับการตรวจวินิจฉัยที่แม่นยำ

# การเปลี่ยนแปลงกระบวนทัศน์เกี่ยวกับกล้ามเนื้อเปิดตา

ในอดีตเรามองว่ากล้ามเนื้อที่ใช้ในการเปิดตา

คือกล้ามเนื้อยกเปลือกตา (Levator)

และกล้ามเนื้อมึลเลอร์ (Müller) ภายในเปลือกตาเท่านั้น

ส่วนกล้ามเนื้อหน้าผาก (Frontalis muscle)

ถูกมองว่าแยกจากเปลือกตา ทำหน้าที่ยกคิ้วเท่านั้น

และเมื่อมีภาวะหนังตาตกจึงทำงานเพื่อชดเชย

แต่ในวงการวิชาการล่าสุด

มุมมองนี้ได้ขยายออกไปบ้าง

นั่นคือรูปแบบการเปิดตาแตกต่างกัน

ในแต่ละบุคคลและแต่ละเชื้อชาติ

- ชาวตะวันตกมักเปิดตาด้วยแรงของ

กล้ามเนื้อยกเปลือกตาเป็นหลัก

- ในทางกลับกัน ชาวเอเชียหรือบางบุคคล

อาจใช้กล้ามเนื้อหน้าผากในการยกคิ้ว

โดยกำเนิดหรือเป็นนิสัยที่เกิดขึ้นภายหลัง

ไม่ใช่เพียง 'กล้ามเนื้อชดเชย' แต่เป็น

'หนึ่งในกล้ามเนื้อเปิดตา'

👉🏻 นั่นคือ การใช้กล้ามเนื้อหน้าผาก

ไม่ได้หมายความว่าต้องมีภาวะหนังตาตกเสมอไป!

อาจเป็นเพียงความแตกต่างของลักษณะทางกายวิภาค

และนิสัยการเปิดตาของแต่ละบุคคล

# การยึดติดกับ 'การผ่าตัด' ทั้งที่ไม่ได้มีภาวะหนังตาตก อาจเป็นการตัดสินใจที่ไม่ฉลาด

นี่คือประเด็นที่สำคัญที่สุด

เมื่อพิจารณาเกณฑ์ที่กล่าวมาแล้ว

(MDR1, ระดับการเผยให้เห็นรูม่านตา,

ระดับความเหนื่อยล้า ฯลฯ) แล้วพบว่า

ไม่มีภาวะหนังตาตก

การที่ยืนยันว่าตนเองมีภาวะหนังตาตก

และเลือกผ่าตัดต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง

การผ่าตัดแก้ไขภาวะหนังตาตกเป็นการผ่าตัด

ที่มีความหมายสำหรับผู้ที่มีความจำเป็น

เพื่อช่วยให้มองเห็นได้ชัดขึ้น

แต่สำหรับผู้ที่ไม่จำเป็น

อาจเหลือผลข้างเคียงคือ 'การแก้ไขเกินขนาด'

เมื่อมีการแก้ไขเกินขนาด เวลาหลับตา

เปลือกตาจะปิดไม่สนิท เกิด

'ภาวะปิดเปลือกตาไม่สนิท (Lagophthalmos)'

หรือดวงตาจะเปิดกว้างเกินไปเหมือนตกใจตลอดเวลา

และอาจเกิดความรู้สึกระคายเคืองหรือ

อาการตาแห้งที่รุนแรงขึ้น

นอกจากนี้นิสัยเดิมที่ใช้กล้ามเนื้อหน้าผาก

ในการเปิดตา อาจทำให้ดวงตาดูแปลกๆ

แม้หลังการผ่าตัด

หากไม่เข้าใจสภาพดวงตาของตนเองอย่างแม่นยำ

และตัดสินใจผ่าตัดด้วยความหมกมุ่นทางจิตใจ

ว่ามี 'ตาตก' เป็นทางเลือก

ที่อาจจะเสียใจในภายหลัง

สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ 'การทำผ่าตัดที่อยากทำ'

แต่คือ 'การทำเมื่อจำเป็น ภายใต้การวินิจฉัย

ที่แม่นยำ'

หากท่านที่กำลังอ่านบทความนี้

ฉันมีภาวะหนังตาตกหรือเปล่า? ควรทำการผ่าตัดแก้ไขภาวะหนังตาตกร่วมกับการทำตาสองชั้นหรือไม่?

กำลังกังวลอยู่กับคำถามเหล่านี้

อยากให้ลองทบทวนเนื้อหาที่เราพูดถึงในวันนี้

อีกครั้งหนึ่ง

ลองยืนหน้ากระจก ออกแรงที่หน้าผากพอประมาณ

แล้วลืมตาตามสบาย

หากเห็นรูม่านตาประมาณ 80-90%

(สำหรับผู้ชายตั้งแต่ 60-70% ขึ้นไป)

ดวงตาของคุณอาจมีเสน่ห์เพียงพออยู่แล้ว

ภาวะหนังตาตกที่แท้จริงมักมาพร้อมกับ

ความรู้สึกไม่สบายในการมองเห็น

มองดวงตาของตนเองตามที่เป็นจริง

และพิจารณาอย่างลึกซึ้งถึงความเสี่ยง

ของผลข้างเคียงจากการผ่าตัดที่ไม่จำเป็น

หากมีข้อสงสัยหรือต้องการการวินิจฉัย

ที่แม่นยำ

ไม่ใช่การฟังรีวิวจากคนรู้จัก

แต่ขอให้ปรึกษากับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอย่างเพียงพอ

เพื่อตัดสินใจอย่างชาญฉลาด

Instagram

เว็บไซต์

📌 ช่อง KakaoTalk (คลิกที่ภาพด้านล่างเพื่อย้าย)

SNU Plastic Surgery Clinic ชั้น 4 เลขที่ 26 ถนนอับกูจองโร 60-กิล เขตคังนัม กรุงโซล เช็คอินของบล็อกนี้ บทความอื่นๆ ของสถานที่นี้

[วิดีโอ — โปรดดูต้นฉบับ]

#ภาวะหนังตาตก #ประเมินภาวะหนังตาตกด้วยตนเอง #ผ่าตัดแก้ไขภาวะหนังตาตก #ผ่าตัดตาสองชั้น #ศัลยกรรมตาคนเอเชีย #ปรึกษาศัลยกรรมตา #กล้ามเนื้อหน้าผาก #MDR1 #ผลข้างเคียงภาวะหนังตาตก

คำถามที่พบบ่อย

ทำไมคนเกาหลีถึงคิดว่าตนเองมีภาวะหนังตาตก?

ชาวเอเชียตะวันออกเมื่อเทียบกับชาวตะวันตก มักมีกล้ามเนื้อยกเปลือกตา (Levator) ที่อ่อนแรงกว่าหรือมีเนื้อบนเปลือกตาหนา ทำให้รูม่านตาดูเผยให้เห็นน้อย นอกจากนี้ความรู้สึกไวต่อตาไม่เท่ากันหรือตาตกในด้านความงามที่เพิ่มขึ้น ทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่าตนเองมีภาวะหนังตาตก

MDR1 คืออะไรและช่วงปกติคือเท่าใด?

MDR1 (Margin Reflex Distance 1) คือค่าที่วัดระยะจากขอบเปลือกตาบนถึงจุดศูนย์กลางของรูม่านตา โดยทั่วไปค่าประมาณ 3.5~4.5 มม. ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ อย่างไรก็ตามหากไม่มีเครื่องมือวัดละเอียดหรือไม่ใช่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญ บุคคลทั่วไปจะวัดได้อย่างแม่นยำได้ยาก

สามารถประเมินภาวะหนังตาตกที่บ้านอย่างง่ายๆ ได้หรือไม่?

หากในสภาวะที่ลืมตาอย่างผ่อนคลาย รูม่านตาเผยให้เห็นระหว่างเปลือกตาบนและล่างประมาณ 80~90% ทางคลินิกจะถือว่าไม่ใช่ภาวะหนังตาตกที่มีนัยสำคัญ สำหรับผู้ชาย 60~70% ขึ้นไปก็มักถือว่าปกติ แต่การวินิจฉัยที่แม่นยำต้องปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

หากใช้กล้ามเนื้อหน้าผากเพื่อเปิดตาแล้วถือว่ามีภาวะหนังตาตกเสมอหรือไม่?

ไม่ใช่ค่ะ ในวงการวิชาการล่าสุดมองว่าชาวเอเชียหรือบางบุคคลใช้กล้ามเนื้อหน้าผากเป็นหนึ่งในกล้ามเนื้อเปิดตา ไม่ใช่กล้ามเนื้อชดเชย โดยอาจเกิดจากลักษณะกายวิภาคโดยกำเนิดหรือนิสัยที่เกิดขึ้นภายหลัง ดังนั้นไม่ได้หมายความว่ามีภาวะหนังตาตกเสมอไป

หากผ่าตัดทั้งที่ไม่มีภาวะหนังตาตกจะมีผลข้างเคียงอย่างไร?

การผ่าตัดที่ไม่จำเป็นอาจนำไปสู่การแก้ไขเกินขนาด ก่อให้เกิดภาวะปิดเปลือกตาไม่สนิทที่หลับตาไม่สนิท ดวงตาเปิดกว้างเหมือนตกใจตลอดเวลา ความรู้สึกระคายเคือง และอาการตาแห้งที่แย่ลง อีกทั้งดวงตาอาจดูแปลกๆ หลังการผ่าตัด

หากเปลือกตาตกเมื่อเหนื่อยล้า การผ่าตัดภาวะหนังตาตกจะช่วยได้หรือไม่?

ภาวะหนังตาตกจากความเหนื่อยล้าที่ลืมตาได้ดีในตอนเช้าแต่เปลือกตาตกในตอนเย็นหรือเมื่อเหนื่อย ส่วนใหญ่ไม่ใช่ภาวะหนังตาตกที่แก้ได้ด้วยการผ่าตัด ดังนั้นแทนการประเมินด้วยตนเอง ควรปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอย่างเพียงพอเพื่อรับการวินิจฉัยที่แม่นยำ